Cuba I

Met alle beschikbare informatie van de SSB, de GPS, de pilots en de kaarten durf ik het nauwelijks te vragen. Waar zijn we? Zijn we nu in Cuba? Laat ik het proberen uit te leggen. We zijn maandag 15 januari j.l. rond 2 uur 's middags vertrokken uit Jamaica. We hebben hier een mooie tijd gehad. We zijn er ongeveer 1 week langer gebleven dan de bedoeling was. Dit kwam mede door de vele wind op zee. Samen met de Shiva, een mooi aluminium schip van Rudy en Lilian uit Zwitserland zijn we vertrokken naar Cuba. We werden uitgezwaaid door onze rastaman" en een zeemeeuw die midden op zee een rustplaats had gevonden op een drijvende kokosnoot. De volgende dag rond het middaguur kwamen we aan bij Cabo Cruz, een landpunt in het zuiden van Cuba. We wilden hier achtereen rif voor anker om de volgende dag door te trekken naar Manzanillo, waar we het hele circus van inklaren zouden ondergaan. Dit inklaren is nogal stringent, een stuk of 10 autoriteiten komen aan boord, vooraf een hasjhond door het schip en misschien wel het hele schip leeghalen om hen maar te overtuigen dat we niets illegaals aan boord hebben. We hebben het anker uitgegooid en waren een beetje aan het bijslapen toen er geklopt werd op de boot. Het bleken 3 jonge militairen te zijn. Heel vriendelijk maar ook heel beslist maakten ze ons duidelijk, dat we hier niet mochten blijven liggen (militair gebied) en dat doorvaren naar Manzanillo geen optie is, want je kon er niet meer inklaren. Oef, wat nu? Terug naar zee en dan naar Sanfiego, zeiden de militairen. Dit zagen we niet zo zitten én omdat we dan de hele zuidkant van Cuba zouden moeten overslaan én omdat het al bijna donker was en het met al die riffen om ons heen te gevaarlijk was om nu terug te gaan naar zee. Met bier, met sigaretten, met water, met de meest vriendelijke glimlach en ons "beste Spaans" kregen we uiteindelijk toestemming om ca. 8 mijl verderop voor anker te gaan. Met dit resultaat gingen de militairen terug naar de basis, roeiend in hun oude roeiboot, van tijd tot tijd hozend om de roeiboot drijvende te houden. Het was inmiddels pikkedonker toen we op onze nieuwe ankerplaats aankwamen. Op de kant een heel klein plaatsje, moderne muziek uit de luidsprekers en het leek alsof er een soort bingo aan de gang was. Maar we konden en mochten niet aan de kant.

De volgende dag zijn we doorgevaren. In dagtochten langs de zuidkust van Cuba, een prachtig gebied. De zon scheen, de temperatuur was van het T-shirt niveau, de wind blies net voldoende om ons een vaart van ongeveer 5,5 knoop mee te geven. Op weg naar Santiago. Wat een prachtige tochten; voorzichtig navigerend langs ontelbare eilandjes, een heel enkele keer een klein vissersbootje in de verte. Het vissen was wat minder, 3 keer een haak met een paar nepinktvisjes verloren. De marifoon kraakte, Rudy aan de lijn. Die dag was er iets minder wind, daarom hadden we de motor bijstaan. Rudy had ineens geen voortstuwing meer. Schroef verloren? Hij ging op het zeil verder, wij gingen vast vooruit om de ankerplaats te verkennen. Verderop was een prachtige lagoon, beschermd door allerlei kleine eilandjes. Aan de westkant veel riffen, een kleine opening overlatend om de lagoon in te kunnen varen. Ans op de voorplecht om aan de kleur van het water de gevaarlijke riffen te ontdekken, ik bij het er en de pilot en zeekaarten om me heen. Het zweet op het voorhoofd. De dieptemeter schiet omhoog ... 10 meter ... 5 meter ... 3 meter. Terug. Op zoek naar een groene boei, die de ingang van de lagoon zou moeten markeren. Veel zuidelijker dan op de kaart stond aangegeven stonden twee stokken in het water, die met veel fantasie de kleur groen konden meegeven. Langzaam varend, de dieptemeter nauwlettend in het oog houden ... nee ... ja ... nee ... ja ... ja, we hebben de ingang. Eureka!!

Het werd snel donker. Nog net op tijd het anker uit. De wind draaide en nam fors toe. Op het zeil kon je de lagoon niet meer binnenkomen. Slepen was geen optie (meer). Rudy en Lilian hebben die nacht buiten het rif voor anker gelegen, rollend in de golven.

Midden in de nacht was het ineens om ons heen een drukte van belang. Allerlei Cubaanse vissersschepen kwamen de lagoon binnenvaren en losten hun vangst bij een soort moederschip, waar de vis verder werd verwerkt en ingevroren En na het lossen vonden ze om ons heen een ankerplek. De volgende dag werden Rudy en Lilian binnengesleept door een visser en kwamen weer naast ons liggen. We kregen kreeft en garnalen. Niet 1 kreeft, niet 2... maar 10. Ja echt, 10 kreeften, en niet van die kleintjes. En een vuilniszak vol garnalen. Die avond hebben we met z'n vieren kreeft gegeten.... mmmm en garnalen.... mmmm.. Morgen eten we kreeft en garnalen. En overmorgen... We vertrekken morgen weer, in één ruk door naar Sanfiego. Ongeveer 130 mijl. We hopen daar in te klaren. Want daarna ben je pas echt in Cuba. Tenminste, als ze ons verhaal accepteren. Want ... illegaal in Cuba .. de bak in. Oef!!! We zullen zien hoe dit afloopt. We houden u op de hoogte.

Ans en Gerjan